Psalm dziękczynny
Ps. 100:1-5 (BG)
1. Psalm dla dziękczynienia. Wykrzykajcie Panu, wszystka ziemio!
2. Służcie Panu z weselem, przychodźcie przed oblicze jego z radością.
3. Wiedzcież, żeć Pan jest Bogiem; on uczynił nas, a nie my samych siebie, abyśmy byli ludem jego, i owcami pastwiska jego.
4. Wnijdźcież w bramy jego z wysławianiem, a do sieni jego z chwałami; wysławiajcież go, dobrorzeczcież imieniowi jego;
5. Albowiem dobry jest Pan, na wieki trwa miłosierdzie jego, a od narodu aż do narodu prawda jego.
Ps 100:1-5 (BT)
1. Psalm. Dziękczynienie. Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie;
2. służcie Panu z weselem! Wśród okrzyków radości stawajcie przed Nim!
3. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem: On sam nas stworzył, my Jego własnością, jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska.
4. Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia, wśród hymnów w Jego przedsionki; chwalcie Go i błogosławcie Jego imię!
5. Albowiem dobry jest Pan, łaskawość Jego trwa na wieki, a wierność Jego przez pokolenia.
Ps. 100:1-5 (BW)
1. Psalm dziękczynny. Wykrzykuj Panu, cała ziemio!
2. Służcie Panu z radością, Przychodźcie przed oblicze jego z weselem!
3. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem! On nas uczynił i do niego należymy, Myśmy ludem jego i trzodą pastwiska jego.
4. Wejdźcie w bramy jego z dziękczynieniem, W przedsionki jego z pieśnią chwały! Wysławiajcie go, błogosławcie imieniu jego!
5. Albowiem dobry jest Pan; Na wieki trwa łaska jego, A wierność jego z pokolenia w pokolenie.
Rozważanie na temat ofiary Pana Jezusa.
Zapraszam do odsłuchania ostatniego kazania nadanego w dniu 25.04.2008 na temat ofiary Pana Jezusa. Chrystusa. Dowiedz się dlaczego Pan Jezus ofiarował samego siebie na ofiarę ukrzyżowania i śmierci, jaki był cel i dlaczego był taki plan boży, oraz wiele zagadkowych i interesujących odpowiedzi na temat ofiarowania i zbawienia.
Ewangelia Łukasza 23: 1-56 25/4/2008 mówca George Korovesis
Zapraszam ? Zobacz? Posłuchaj ?
Kliknij na skróty w poniższy link , potem na odpowiedni temat Video lub na szczegóły (Zobaczcie Kazania - Posłuchajcie Kazania)
http://www.wordofgod.gr/Sermons/latest_sermons.asp?Lang=PL&kbps=706
Ewangelia Łukasza 23: 1-56 25/4/2008
Ofiara
Hebr. 13:8 (BW)
8. Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.
Rzym. 12:1-3 (BW)
1. Wzywam was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza.
2. A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe.
3. Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.
Rzym. 10:17 (BW)
17. Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Chrystusowe.
Rzym. 10:9-11 (BW)
9. Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz.
10. Albowiem sercem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.
11. Powiada bowiem Pismo: Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.
Hebr. 8:10-12 (BW)
10. Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela Po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich umysły I na sercach ich wypiszę je, I będę im Bogiem, A oni będą mi ludem.
11. I nikt nie będzie uczył swego ziomka Ani też swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, Bo wszyscy mnie znać będą Od najmniejszego aż do największego z nich.
12. Gdyż łaskawy będę na nieprawości ich, A grzechów ich nie wspomnę więcej.
Hebr. 10:14-23 (BW)
14. Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni.
15. Poświadcza nam to również Duch Święty; powiedziawszy bowiem:
16. Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi Po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je,
17. Dodaje: A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej.
18. Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam nie ma już ofiary za grzech.
19. Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni
20. Drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje,
21. Oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym,
22. Wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą;
23. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę;
Efez. 5:2 (BW)
2. I chodźcie w miłości, jak i Chrystus umiłował was i siebie samego wydał za nas jako dar i ofiarę Bogu ku miłej wonności.
Hebr. 7:24-26 (BW)
24. Ale Ten sprawuje kapłaństwo nieprzechodnie, ponieważ trwa na wieki.
25. Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi.
26. Takiego to przystało nam mieć arcykapłana, świętego, niewinnego, nieskalanego, odłączonego od grzeszników i wywyższonego nad niebiosa;
Hebr. 9:11-12 (BW)
11. Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący,
12. Wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia.
Hebr. 9:14-15 (BW)
14. O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.
15. I dlatego jest On pośrednikiem nowego przymierza, ażby gdy poniesiona została śmierć dla odkupienia przestępstw popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są powołani, otrzymali obiecane dziedzictwo wieczne.
Hebr. 9:28 (BW)
28. Tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują.
Hebr. 10:10 (BW)
10. Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
Hebr. 10:12 (BW)
12. Lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej,
Hebr. 13:15-16 (BW)
15. Przez niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę pochwalną, to jest owoc warg, które wyznają jego imię.
16. A nie zapominajcie dobroczynności i pomocy wzajemnej; takie bowiem ofiary podobają się Bogu.
Modlitwa dziękczynna
Łuk. 10:21-22 (BW)
21. W owej godzinie rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom; zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało.
22. Wszystko jest mi przekazane przez Ojca mojego i nikt nie wie, kto to Syn, jak tylko Ojciec, a kto Ojciec, jak tylko Syn, i ten, komu Syn zechce to objawić.
Mat. 15:36 (BW)
36. Wziął siedem chlebów i ryby, podziękował, łamał i dawał uczniom, a uczniowie ludowi.
Łuk. 17:15-18 (BW)
15. Jeden zaś z nich, widząc, że został uzdrowiony, wrócił, donośnym głosem chwaląc Boga.
16. I padł na twarz do nóg jego, dziękując mu, a był to Samarytanin.
17. A Jezus odezwał się i rzekł: Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? A gdzie jest dziewięciu?
18. Czyż nikt się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?
Jan. 11:41-42 (BW)
41. Usunęli więc kamień, gdzie leżał umarły. A Jezus, wzniósłszy oczy w górę, rzekł: Ojcze, dziękuję ci, żeś mnie wysłuchał.
42. A Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na lud stojący wkoło, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał.
Dan. 2:19-23 (BW)
19. Wtedy Danielowi została objawiona w nocnym widzeniu tajemnica, za co Daniel wysławiał Boga niebios.
20. I zaczął Daniel mówić tymi słowy: Niech będzie błogosławione imię Boga od wieków na wieki, albowiem do niego należą mądrość i moc.
21. On zmienia czasy i pory, On utrąca królów i ustanawia królów, udziela mądrości mądrym, a rozumnym rozumu.
22. On odsłania to, co głębokie i ukryte; wie, co jest w ciemnościach, u niego mieszka światłość.
23. Ciebie, Boże moich ojców, chwalę i wysławiam, bo mi dałeś mądrość i moc, a teraz oznajmiłeś mi, o co cię prosiliśmy; oznajmiłeś nam sprawę króla.
Rzym. 1:8 (BW)
8. Najpierw dziękuję Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, że wiara wasza słynie po całym świecie.
Rzym. 7:25 (BW)
25. Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc ja sam służę umysłem zakonowi Bożemu, ciałem zaś zakonowi grzechu.
1 Kor. 1:4 (BW)
4. Dziękuję Bogu zawsze za was, za łaskę Bożą, która wam jest dana w Chrystusie Jezusie,
1 Kor. 15:57 (BW)
57. Ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
2 Kor. 1:11 (BW)
11. Przy waszym także współdziałaniu przez modlitwę za nas, aby za udzielony nam dar łaski składane były z ust wielu dzięki za nas.
2 Kor. 9:11-15 (BW)
11. A tak ubogaceni we wszystko będziecie mogli okazywać wszelką szczodrobliwość, która za naszym przyczynieniem pobudza do dziękczynienia Bogu.
12. Bo sprawowanie tej służby nie tylko wypełnia braki u świętych, lecz wydaje też obfity plon w licznych dziękczynieniach, składanych Bogu.
13. Doznawszy dobrodziejstwa tej służby, chwalić będą Boga za to, że podporządkowujecie się wyznawanej przez siebie ewangelii Chrystusowej i za szczerą wspólnotę z nimi i ze wszystkimi;
14. A modląc się za was, tęsknić będą za wami z powodu nader obfitej łaski Bożej, która spływa na was.
15. Bogu niech będą dzięki za niewysłowiony dar jego.
Kol. 1:2-3 (BW)
2. Do świętych i wierzących braci w Chrystusie, którzy są w Kolosach: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa.
3. Dziękujemy Bogu, Ojcu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, zawsze gdy się za was modlimy,
1 Tes. 1:2-3 (BW)
2. Dziękujemy Bogu zawsze za was wszystkich, wspominając was w modlitwach naszych nieustannie,
3. Mając w pamięci dzieło wiary waszej i trud miłości, i wytrwałość w nadziei pokładanej w Panu naszym, Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i Ojcem naszym,
2 Tym. 1:3 (BW)
3. Dziękuję Bogu, któremu z czystym sumieniem służę, tak jak przodkowie moi, gdy nieustannie ciebie wspominam w modlitwach moich, we dnie i w nocy;
1 Tes. 2:13 (BW)
13. A przeto i my dziękujemy Bogu nieustannie, że przyjęliście Słowo Boże, które od nas słyszeliście nie jako słowo ludzkie, ale, jak jest prawdziwie, jako Słowo Boże, które też w was wierzących skutecznie działa,
1 Tym. 1:12-17 (BW)
12. Dzięki składam temu, który mnie wzmocnił, Chrystusowi Jezusowi, Panu naszemu, za to, że mnie uznał za godnego zaufania, zleciwszy mi tę służbę,
13. Mimo to, że przedtem byłem bluźniercą i prześladowcą, i gnębicielem, ale miłosierdzia dostąpiłem, bo czyniłem to nieświadomie, w niewierze.
14. A łaska Pana naszego stała się bardzo obfita wraz z wiarą i miłością, która jest w Chrystusie Jezusie.
15. Prawdziwa to mowa i w całej pełni przyjęcia godna, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy.
16. Ale dlatego miłosierdzia dostąpiłem, aby na mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość dla przykładu tym, którzy mają weń uwierzyć ku żywotowi wiecznemu.
17. A królowi wieków, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu Bogu, niechaj będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.
Obj. 11:17 (BW)
17. Dziękujemy tobie, Panie Boże wszechmogący, któryś jest i któryś był, i który masz przyjść! żeś wziął moc swoję wielką i ująłeś królestwo;
Wybawienie od niedoli
Ps. 107:1-43 (BW)
1. Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Albowiem łaska jego trwa na wieki!
2. Niech mówią odkupieni przez Pana, Ci, których wyzwolił z ręki nieprzyjaciela,
3. Których zebrał z ziem, ze wschodu i zachodu, Z północy i południa!
4. Błądzili po pustyni, po pustkowiu, Nie znajdując drogi do miasta zamieszkałego.
5. Byli głodni i spragnieni, Dusza w nich omdlewała.
6. Wołali do Pana w niedoli swej, A On wybawił ich z utrapienia.
7. Poprowadził ich drogą prostą, Aby mogli dojść do miasta zamieszkałego.
8. Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za jego cuda dla synów ludzkich,
9. Napoił bowiem duszę pragnącego, A duszę głodnego napełnił dobrem!
10. Siedzieli w ciemności i mroku, Związani nędzą i żelazem,
11. Ponieważ sprzeciwili się słowom Bożym I pogardzili radą Najwyższego.
12. Serce ich upokorzył trudem; Słaniali się, a nikt nie pomógł.
13. I wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
14. Wyprowadził ich z ciemności i z mroku, A więzy ich rozerwał.
15. Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
16. Ponieważ skruszył bramy spiżowe I połamał zasuwy żelazne.
17. Chorowali z powodu swego występnego życia I cierpieli z powodu swych win.
18. Wszelki pokarm obrzydł im I bliscy już byli bram śmierci.
19. Wtedy wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
20. Posłał słowo swoje, aby ich uleczyć I wyratować ich od zagłady.
21. Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
22. Niechaj składają ofiary dziękczynne, Niech z radością opowiadają o czynach jego!
23. Ci, którzy na statkach płynęli po morzu, Uprawiając handel na wielkich wodach,
24. Widzieli dzieła Pana I cuda jego na głębinach.
25. Rzekł, i zerwała się burza, Która spiętrzyła fale,
26. Wznosili się aż do nieba, Zapadali się w głębiny; Dusza ich truchlała w niebezpieczeństwie.
27. Zataczali się i chwiali jak pijani, A cała ich mądrość obróciła się wniwecz.
28. Wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
29. Uciszył burzę, I uspokoiły się fale morskie.
30. Wtedy radowali się, że się uspokoiły, I zawiódł ich do upragnionej przystani.
31. Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
32. Niechaj go wysławiają w zgromadzeniu ludu I niechaj go chwalą w radzie starszych!
33. Zamienił rzeki w pustynię, A źródła wód w ziemię suchą.
34. Ziemię urodzajną w słoną i jałową Z powodu złości jej mieszkańców.
35. Pustynię zamienił w zbiorniki wód, A ziemię suchą w źródła wód.
36. Osadził tam głodnych I założyli miasto do zamieszkania.
37. Obsiali pola i zasadzili winnice, I zebrali obfity plon.
38. Błogosławił im i rozmnażali się bardzo, A bydła ich nie umniejszył.
39. Lecz zmaleli i zgnębieni byli Przez ucisk, nieszczęście i strapienie.
40. Wylał wzgardę na dostojników I sprawił, że błądzili po bezdrożnym pustkowiu,
41. Ale ubogiego podniósł z nędzy I rozmnożył rodzinę jego jak trzodę.
42. Widzą to prawi i cieszą się, A wszelkie bezprawie zamyka swe usta.
43. Kto jest mądry, niechaj się tego trzyma I rozważa łaskawość Pana!
Ostrzeżenie
Dz.Ap. 17:22-25 (BW)
22. A Paweł, stanąwszy pośrodku Areopagu, rzekł: Mężowie ateńscy! Widzę, że pod każdym względem jesteście ludźmi nadzwyczaj pobożnymi.
23. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości, znalazłem też ołtarz, na którym napisano: Nieznanemu Bogu. Otóż to, co czcicie, nie znając, ja wam zwiastuję.
24. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych
25. Ani też nie służy mu się rękami ludzkimi, jak gdyby czego potrzebował, gdyż sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko.
Dz.Ap. 17:29-30
29. Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że bóstwo jest podobne do złota albo srebra, albo do kamienia, wytworu sztuki i ludzkiego umysłu.
30. Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, teraz jednak wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby się upamiętali,
Mat. 23:1-31 (BW)
1. Wtedy Jezus przemówił do ludu i do uczniów swoich tymi słowy:
2. Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze.
3. Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią.
4. Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie, ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć.
5. A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli. Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne i wydłużają frędzle szat swoich.
6. Lubią też pierwsze miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach,
7. I pozdrowienia na rynkach, i tytułowanie ich przez ludzi: Rabbi.
8. Ale wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi, bo jeden tylko jest – Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.
9. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim; albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie.
10. Ani nie pozwalajcie się nazywać przewodnikami, gdyż jeden jest przewodnik wasz, Chrystus.
11. Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym,
12. A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony.
13. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi, albowiem sami nie wchodzicie ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wchodzą.
14. [Biada wam uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że pożeracie domy wdów i to pod pokrywką długich modlitw; dlatego otrzymacie surowszy wyrok.]
15. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że obchodzicie morze i ląd, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy nim zostanie, czynicie go synem piekła dwakroć gorszym niż wy sami.
16. Biada wam, ślepi przewodnicy, którzy powiadacie: Kto by przysiągł na świątynię, to nic; ale kto by przysiągł na złoto świątyni, ten jest związany przysięgą.
17. Głupi i ślepi! Cóż bowiem jest większe? Złoto czy świątynia, która uświęca złoto?
18. Oraz: Kto by przysiągł na ołtarz, to nic, ale kto by przysiągł na dar, który jest na nim, ten jest związany przysięgą.
19. Ślepi! Cóż bowiem jest większe? Dar czy ołtarz, który uświęca dar?
20. Kto więc przysięga na ołtarz, przysięga nań i na wszystko, co jest na nim.
21. I kto przysięga na świątynię, przysięga na nią i na tego, który w niej mieszka.
22. I kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boży i na tego, który na nim zasiada.
23. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że dajecie dziesięcinę z mięty i z kopru, i z kminku, a zaniedbaliście tego, co ważniejsze w zakonie: sprawiedliwości, miłosierdzia i wierności; te rzeczy należało czynić, a tamtych nie zaniedbywać.
24. Ślepi przewodnicy! Przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda.
25. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że oczyszczacie z zewnątrz kielich i misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa i pożądliwości.
26. Ślepy faryzeuszu! Oczyść wpierw wnętrze kielicha, aby i to, co jest zewnątrz niego, stało się czyste.
27. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że podobni jesteście do grobów pobielanych, które na zewnątrz wyglądają pięknie, ale wewnątrz są pełne trupich kości i wszelakiej nieczystości.
28. Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, wewnątrz zaś jesteście pełni obłudy i bezprawia.
29. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że budujecie grobowce prorokom i zdobicie nagrobki sprawiedliwych,
30. I mówicie: Gdybyśmy żyli za dni ojców naszych, nie bylibyśmy ich wspólnikami w przelaniu krwi proroków.
31. A tak wystawiacie sobie świadectwo, że jesteście synami tych, którzy mordowali proroków.
2 Kor. 6:14-18 (BW)
14. Nie chodźcie w obcym jarzmie z niewiernymi; bo co ma wspólnego sprawiedliwość z nieprawością albo jakaż społeczność między światłością a ciemnością?
15. Albo jaka zgoda między Chrystusem a Belialem, albo co za dział ma wierzący z niewierzącym?
16. Jakiż układ między świątynią Bożą a bałwanami? Myśmy bowiem świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, I będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim.
17. Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, I nieczystego się nie dotykajcie; A Ja przyjmę was
18. I będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami, mówi Pan Wszechmogący;
Niewiara
Niewiara jest grzechem, która blokuje drogę do błogosławieństwa. Wtedy już nie ma mowy o zbawieniu ani o życiu wiecznym.
W wyjątkowych sytuacjach Pan Bóg może doprowadzić niewiernego człowieka do pokuty by żałował za swoją niewiarę i może przywrócić błogosławieństwo.
Ale konsekwencje grzechu człowiek musi ponieś. Nie raz jest to bolesna rózga Pana, która kosztuje wiele bólów i wylanych łez.
Gdy człowiek przyzna się do grzechu niewiary to miłosierny Pan Bóg pomoże wytrwać w prawdziwej wierze i doprowadzi do otrzymania obiecanego błogosławieństwa.
Pierwszym przykładem jest ze uczniowie …
Mar. 16:11-16 (BW)
11. Lecz oni, gdy usłyszeli, że żyje i że się jej ukazał, nie uwierzyli,
12. A potem ukazał się w innej postaci dwom z nich, gdy szli do wsi.
13. Oni też wrócili i opowiedzieli pozostałym, ale i tym nie uwierzyli.
Pan Jezus widząc niewiarę uczniów musiał zwrócić uwagę uczniom by uwierzyli.
14. Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu, i ganił ich niewiarę i zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym, którzy go widzieli zmartwychwskrzeszonego.
15. I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu.
16. Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.
Zwróć uwagę na słowa „kto nie uwierzy, będzie potępiony” Gdzie tu jest mowa o zbawieniu swojej duszy?
Następny przykład to …
Jan. 20:24-31 (BW)
24. A Tomasz, jeden z dwunastu, zwany Bliźniakiem, nie był z nimi, gdy przyszedł Jezus.
25. Powiedzieli mu tedy inni uczniowie: Widzieliśmy Pana. On zaś im rzekł: Jeśli nie ujrzę na rękach jego znaku gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej w bok jego, nie uwierzę.
26. A po ośmiu dniach znowu byli w domu uczniowie jego i Tomasz z nimi. I przyszedł Jezus, gdy drzwi były zamknięte, i stanął pośród nich, i rzekł: Pokój wam!
27. Potem rzekł do Tomasza: Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz.
28. Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój.
29. Rzekł mu Jezus: Że mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
Jak Tomasz musiał czuć się zawstydzony z powodu niewiary.
Obiecane prawdziwe błogosławieństwo kryje się w prawdziwej wierze mając nadzieję a nie widząc danej sytuacji do uwierzenia.
Następny przykład to poniesienie konsekwencji za niewiarę gdy Pan Bóg chciał wypełnić boży plan. Zobacz …
Łuk. 1:18-20 (BW)
18. Wtedy rzekł Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Jestem bowiem stary i żona moja w podeszłym wieku.
19. A odpowiadając anioł rzekł do niego: Jam jest Gabriel, stojący przed Bogiem, i zostałem wysłany, by do ciebie przemówić i zwiastować ci tę dobrą nowinę.
20. Otóż zaniemówisz i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy się to stanie, bo nie uwierzyłeś słowom moim, które się wypełnią w swoim czasie.
Co prawda po określonym czasie wypełnienia bożych obietnic Zachariasz odzyskał mowę. Przez wyznaczony czas, musiał znosić niemoc mowy.
Dalej, następny przykład człowieka który błagalnie prosi Pana Jezusa o uzdrowienie dziecka. Zobacz …
Mar. 9:22-24 (BW)
22. I często go rzucał nawet w ogień i wodę, żeby go zgubić; ale jeżeli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam.
23. A Jezus rzekł do niego: Co się tyczy tego: Jeżeli coś możesz, to: Wszystko jest możliwe dla wierzącego.
24. Zaraz zawołał ojciec chłopca: Wierzę, pomóż niedowiarstwu memu.
Dalsze są słowa i wypowiedzi na temat wiary i niewiary. Zobacz …
Łuk. 17:5-6 (BW)
5. I rzekli apostołowie do Pana: Przydaj nam wiary.
6. A Pan rzekł: Jeślibyście mieli wiarę jak ziarno gorczyczne, i rzeklibyście do tego figowca: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, usłuchałby was.
Hebr. 3:12 (BW)
12. Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego niewierzącego serca, które by odpadło od Boga żywego,
2 Tym. 2:13 (BW)
13. Jeśli my nie dochowujemy wiary, On pozostaje wierny, albowiem samego siebie zaprzeć się nie może.
Obj. 21:8 (BW)
8. Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.
A jak u Ciebie jest z wiarą czy z niewiarą?
Usilnie proś Pana Jezusa Chrystusa aby przebaczył niewiarę, pomógł i przymnożył wiarę, byś uwierzył Jezusowi Chrystusowi i osiągnął zbawienie wieczne.
Z czego Życzę z Całego Serca
Wierna szansa
